پرنده ای رها

من زیاد فکر می کنم.

بیش ار حد

و گاهی فقط گاهی به خطا می روم.

فکر میکردم بی تو یعنی مردن. اما خطا کردم.

من نمردم. هنوز نفس می کشم.

شاید عشق هم از من و تو ناامید شد و رفت که رفت که رفت.

تو به من هم گل دادی و هم تازیانه.

همه تازیانه هایت را به محبت تمام گلهایت فراموش میکنم.

اما خودت را هرگز فراموش نمیکنم.

شاید سیلی سیاست مردانه ات مرا آزرد

اما

محبت بی دریغت مرا سرمست کرد.

شاید دیر باور کردمت تو را در ورای تمام محبتهایت

باز زیادی آسان گرفته بودمت!

گذشت...

اما

قسم به لحظه لحظه های عاشقانه مان

هرگز فراموشت نمیکنم.

جرعه ای شعور...